Menu
- Powieść współczesna
- Ojcowie współczesnej powieści
- Realizm
- Ojciec realizmu
- Wierność rzeczywistości
- Zainteresowanie życiem codziennym
- Komentatorzy życia społecznego
- Czerpiąc z własnego doświadczenia
- Wielkie zamierzenia
- Powieściopisarze rosyjscy
- Oficjalna doktryna artystyczna
- Powieści kryminalne
- Kryminały
- Pierwsi bohaterowie
- Inne powieści
Oficjalna doktryna artystyczna
| |
W 1934 roku Kongres Pisarzy Radzieckich przyjął realizm socjalistyczny (socrealizm) jako oficjalną doktrynę artystyczną. Literatura miała być obrazem „prawdziwego życia," jednakże pod warunkiem, że obraz ten zgadzał się z linią polityczną partii. Wymagano, aby artyści służyli proletariatowi, tworząc w duchu realizmu, optymizmu (pozytywni bohaterowie i pozytywne rozwiązania) i heroizmu. Odrzucono sztukę „burżuazyjną", formalizm i wszelkie próby eksperymentowania jako zdegenerowane i pesymistyczne. Tego rodzaju dyktat tłumił rzecz jasna kreatywność i swobodę artystycznego wyrazu. Pewien malarz, będący ofiarą takiej polityki kulturalnej, zauważył trafnie, że „impresjonizm oznacza malowanie tego, co się widzi; ekspresjonizm - tego, co się czuje, a socrealizm - tego, co się słyszy." Wspomniany już C.P. Snów podsumowuje nurt realistyczny, mówiąc, że „wielkie powieści realistyczne charakteryzują się świadomą dążnością do dogłębnej analizy opisywanych wydarzeń. Wszystkie poruszają aktualne problemy społeczeństw, w jakich umieszczeni zostali ich bohaterowie. Realny świat, świat faktów i stosunków społecznych stanowią tu istotną wartość artystyczną."
Musisz to zobaczyć: | |